İlim Talibinin Tebliği Tedrisidir
İlmin kuma kabul etmediği malumdur. Fakat işin öğretme tarafı bazen gözden kaçıyor. Kastım ilmi belli bir yere kadar öğrendikten sonraki dönem. Kişi daha tam olgunlaşmadan vaaz, tebliğ ve resmî görev gibi işlere fazla yönelirse kendi öğrenmesi geri planda kalabilir.
Burada ders vermeyi veya bildiğini paylaşmayı kastetmiyorum. Bunlar zaten ilmin bir parçasıdır. Asıl mesele kişinin erken dönemde kendisini sürekli anlatan, konuşan ve yönlendiren bir konuma yerleştirmesidir. Özellikle sosyal medya buna çok müsait. İnsan kısa sürede takip edilen ve sözü dinlenen biri hâline gelebiliyor. Bu da farkında olmadan ilmin önüne geçebiliyor.
Vaaz ve nasihat yapılmasın demiyorum. Fakat bunun zamanı ve yeri doğru belirlenmeli. İlim talibinin tebliği tedrisidir. Önce ilmini sağlamlaştırması, sonra bildiğini ehil olduğu ölçüde öğretmesi daha sağlıklıdır.
Bir başka tehlike de şu. İnsan vaaz diline fazla alışınca ilmî çalışmalarında da aynı dili kullanmaya başlayabilir. Halkın hoşuna giden bir söz, etkileyici bir kıssa veya çok paylaşılan bir rivayet daha cazip gelebilir. Böyle olunca sorunlu bir rivayeti sırf insanlar seviyor diye aktarma eğilimi doğabilir. Halbuki ilmî çalışma bazen sevilen bir sözü terk etmeyi, bazen de açıkça "bu sabit değil" demeyi gerektirir.
Bu yüzden özellikle belli bir aşamaya kadar vaaz ve tebliği merkeze almamak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insan çok erken anlatmaya başlarsa bir süre sonra öğrenmekten çok anlatacak şey aramaya başlayabilir. Asıl tehlike de burada. Tebliğci kimlik, ilmî kimliğin önüne geçtiğinde ilim artık kişiyi yönlendirmekten çıkar, kişi ilmi kendi söylemine malzeme yapmaya başlar.
Yorumlar
Yorum Gönder